W 2006 roku Mahendra Pitale wychodził z pracy jak w każdy zwyczajny dzień, kiedy jego życie zmieniło się na zawsze. W pociągu w Mumbaju, do którego właśnie wsiadł, wybuchła bomba. W chaosie i zamieszaniu Mahendra od razu wiedział — jego ramię zostało poważnie uszkodzone. „Mogłem to stwierdzić już po samym spojrzeniu” — wspominał. „Tej ręki nie dało się uratować.” Mimo to trzymał się nadziei, uciskając kończynę, aż dotarł do szpitala. Później tej samej nocy lekarze powiedzieli mu prawdę: jego rękę trzeba będzie amputować. „Powiedziałem im: ‘Zróbcie to, co uważacie za najlepsze.’” Kiedy następnego ranka obudził się i zobaczył bandaż w miejscu, gdzie kiedyś była jego dłoń, uderzył go ciężar emocji. „Na początku byłem sfrustrowany. Ciągle myślałem: dlaczego to spotkało właśnie mnie?”

Stawienie czoła życiu po amputacji

Jak wielu amputowanych kończyny górnej, Mahendra mierzył się nie tylko z rekonwalescencją fizyczną, ale także z głębokim emocjonalnym i psychologicznym wpływem utraty kończyny. „Spędziłem w szpitalu miesiąc. Ludzie traktowali mnie inaczej. I zacząłem zadawać sobie pytanie — jak ja kiedykolwiek znowu będę pracować?”

Przed wypadkiem Mahendra pracował jako rzeźbiarz i projektant — w zawodach wymagających użycia obu rąk. „Byłem znany z pracy projektowej, ale nagle ludzie patrzyli na mnie tak, jakbym nie mógł już nic zrobić.”

Ale Mahendra nie był gotów się poddać. Przeniósł swoje umiejętności do projektowania cyfrowego, ucząc się programów takich jak AutoCAD i Photoshop. „Jeśli nie mogłem używać rąk tak jak wcześniej, to zamiast tego użyję umysłu.”

Odkrycie możliwości protezy dłoni

Przełom nastąpił, gdy lokalna gazeta opublikowała historię o powrocie Mahendry do zdrowia. „Napisali: ‘Stracił rękę — teraz nie potrafi nawet zawiązać sznurowadeł,’” wspominał. Ten nagłówek zabolał. Ale też rozpalił w nim ogień. „Powiedziałem sobie: udowodnię im, że się mylą.”

Wkrótce potem odwiedził go w szpitalu zespół z firmy protetycznej. Pokazali mu filmy osób używających protez dłoni, w tym dłoni mioelektrycznych reagujących na sygnały mięśniowe. To było jego pierwsze spotkanie z tym, co może zaoferować bioniczna dłoń. „Powiedzieli mi, że będę musiał poczekać, aż zagoją się szwy — ale od tamtej chwili wiedziałem, że chcę ją mieć.”

Dzięki wsparciu lokalnych organizacji Mahendra zaczął od podstawowej protezy mioelektrycznej. Otwierała się i zamykała, ale miała ograniczoną kontrolę. Ostatecznie, dzięki dalszemu zainteresowaniu mediów i własnej wytrwałości, został dopasowany do bionicznej dłoni od Aether Biomedical.

Nowy rozdział z bioniczną dłonią

„Kiedy po raz pierwszy dostałem bioniczną dłoń, była zupełnie inna od tego, czego używałem wcześniej” — powiedział Mahendra. „Miała wzorce chwytu, o których wcześniej tylko marzyłem — wystarczającą kontrolę, by uścisnąć dłoń bez zbyt mocnego ściskania, a nawet utrzymać jajko, nie rozbijając go.”

Nie chodziło tylko o to, co ta dłoń potrafiła — chodziło o to, co mu oddała. Pewność siebie. Wolność. Tożsamość.

„Przed bioniczną dłonią straciłem zainteresowanie wieloma rzeczami. Przestałem jeździć na rowerze. Przestałem trenować łucznictwo. Nie sądziłem, że będę mógł znów to robić.” Ale dzięki nowej protezie Mahendra stopniowo ponownie wprowadzał do codziennego życia aktywności, które kochał. „Teraz jeżdżę na długie dystanse, nawet do Goa. Uprawiałem strzelectwo karabinowe. Biegam w maratonach. Zagrałem nawet w filmach.”

Pewność w każdym chwycie

Mahendra z dumą nosi teraz swoją bioniczną dłoń publicznie i nie czuje potrzeby jej ukrywania. Właściwie jest wręcz odwrotnie. „Noszę T-shirty, bo chcę, żeby ludzie ją widzieli” — powiedział. „Wielu amputowanych czuje, że musi się ukrywać, ale ja chcę pokazać, co jest możliwe. Ta bioniczna dłoń zmieniła moje życie — a jeśli pomogła mi wrócić, może pomóc także innym.”

Regularnie rozmawia z innymi amputowanymi przez wideorozmowy, wyjaśniając, jak działa proteza i pokazując, co pozwala mu robić. „Mówię im: nie traćcie nadziei. Gdzieś jest dłoń, która pomoże wam znów żyć.”

Dla Mahendry ta podróż — od traumy do technologii, od amputacji do działania — była czymś znacznie więcej niż tylko powrotem do zdrowia. Chodzi o odzyskanie możliwości. I jest dowodem na to, że przy odpowiednich narzędziach i nastawieniu życie po utracie kończyny może być równie pełne jak życie wcześniej.

{{cta('ef64e4aa-658d-432e-b537-d707b72991fa')}}